I N S P I R A T I E V O O R H E T Z E E P R O J E C T. N L
In 1851 schreef de Amerikaanse schrijver Herman Melville als inleiding in zijn boek Moby Dick het volgende:
“Dat er aan de rand van Manhattan drommen mensen staan die naar het water staren. Als stille wachters staan duizenden en duizenden stervelingen in mijmering over de Zee.

Het zijn allemaal landrotten, door de week opgesloten tussen tengels en pleisterkalk - aan toonbanken, gebonden aan werkbanken genageld, gekluisterd aan lessenaars.
Wat zoeken ze daar bij de Zee? De mensen zijn alleen tevreden met het uiterste puntje van de vaste wal.

Ze moeten perse dicht bij het water zijn!” Herman Melville 1851

Z E E O N T M O E T I N G M E T R U U R D

Niet alle ontmoeting zijn spontaan tijdens mijn reis langs de vloedlijn. Ruurd ontmoet ik omdat iemand mij vertelde dat Ruurd een bijzonder verhaal had over zijn ervaring met de Zee. Ik belde hem dus op en Ruurd wilde een dergelijke ontmoeting wel. Ik kwam onder de indruk van zijn verhaal. Mocht je nu zelf iemand kennen die een ervaringsverhaal heeft met de Zee, of iemand die een tijd met de Zee heeft gepraat, laat het me dan weten.

Ruurd groeide op in Maasland en leerde daar het water kennen. De sloten en het zwembad. Met het gezin naar het strand zoals dat toentertijd vaak ging. Het water trok aan Ruurd en al vrij snel ontdekte Ruurd dat het water en vooral de Zee hem vrijheid gaf. Hij vond bij het water en speciaal bij Zee, een wereld die minder regels had en een ingekaderde eindigheid kende.

Ruurd wist tijdens het opgroeien dat het leven voor hem niet zonder water zou kunnen. Hij ontdekte dat het leven vol met regels en geboden, achter gelaten kon worden aan en op Zee. Al gauw trok het windsurfen hem maar hij liet dat ook op een gegeven moment weer los omdat hij het surfen op de golven ontdekte. Natuurlijk was het windsurfen spectaculair en deed het zijn ego goed, maar toch stroomde hij door naar het golfsurfen. Er was minder materiaal nodig. Alleen een board. Soms lang en soms kort. En soms alleen met het eigen lichaam. Hij ontdekte een levensstijl en een gemeenschap op het water in verbondenheid met andere surfers en met de Zee. Hij kreeg steeds meer respect voor de Zee. Hij leerde de golven lezen en te dansen op het board en de golf en werd er goed in. Ging het steeds meer combineren in zijn leven met een opleiding aan de academie voor lichamelijk opvoeding. Gaf daarna les in het bijzonder onderwijs en reisde de wereld rond naar andere surfparadijzen. In Scheveningen sloot hij zich aan als coach bij Gezond aan Zee, een medisch centrum in Scheveningen. Toen stopte het leven een beetje vanwege een pandemie.

Er was twee jaar geleden een moment dat er even weer meer mocht. Eén van de Lockdowns was voorbij.
“We stonden daar dus met ons zessen op de vloedlijn en zouden samen de Zee opgaan. We zouden gaan body surfen. Alleen het lijf in een wetsuit en flippers. Het enthousiasme van ons was groot, want eindelijk mocht het weer. We liepen een beetje meer naar het Noorden langs de vloedlijn, want we zagen het schuim en de stroming en die trok sterk naar de Noordelijke pier. We gingen de Zee in en ik was vol verwachting naar de eerste goede golf. Het ging daarna erg snel en ik raakte de anderen een beetje kwijt en nog weer later heel erg kwijt. Plotseling was het schuim overal en sloot de wereld zich om mij heen. Ik stond tot mijn knieën in Zee en kon nog ergens op het strand vaag mensen heen en weer zien rennen. Maar ook dat was plotseling helemaal weg en ik was afgesloten van de lucht. Kon niet meer ademen door het schuim om mij heen. Ik voelde de plotselinge paniek en wist dat dat me niet zou helpen. In beweging komen leek me belangrijk en op goed geluk ben ik gaan lopen. Na een eeuwigheid ontsnapte ik aan het schuim, kon ik weer ademhalen en bleek ik de Zee te zijn ingelopen. Ik besloot me mee te laten voeren in een mui en raakte verder van het strand. Een reddingsboot heeft me uiteindelijk gevonden en aan boord gehesen. Zij hebben mijn leven gered, maar het drama was groot. De vijf anderen werden te laat gevonden en waren gestikt in het schuim.
De dag erna ging Ruurd weer naar de plek aan Zee waar zijn nachtmerrie had plaats gevonden en vond daar veel gezamenlijk rouw, maar ook de verbinding met elkaar, liefde en licht. Ruurd bleef de Zee zien als een vriend en ging daarna vaak alleen de Zee op. Ik werd me in die tijd meer bewust van het moment waarop ik voor de Zee stond. Met mijn voeten nog op het strand keek ik in de spiegel van de Zee en kon ik voelen hoe het met me ging. Voelde ik me stevig en klopte het wat ik ging doen op Zee, of was ik minder stevig en moest ik me afvragen of ik wel zou doorgaan op mijn weg naar de Zee?
De Zee hielp hem. De Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij hielp hem door hem te vragen om zijn verhaal over de ramp samen met zijn redders te vertellen op veel plaatsen in Nederland.
Ruurd had op zijn reizen naar surfparadijzen veel geleerd over de manier waarop andere volkeren over de Zee denken. Veel volkeren zijn sterk afhankelijk van die Zee en gaan dus anders met de Zee om. Het viel Ruurd op dat wij Nederlanders zich superieur vinden ten opzichte van de Zee. Wij staan boven de Zee. Wij denken dat we de Zee wel buiten kunnen houden en naar onze hand kunnen zetten, maar is dat wel zo? “De Zee zijn onze longen en zonder zullen wij niet kunnen”.

Ruurd begon zijn eigen bedrijf onder de naam “Vaaren” en van daaruit organiseert hij allerlei activiteiten zoals avonden gevuld met waterverhalen verteld door watermensen. Ruurd is opnieuw blij met de Zee en deelt dat op verschillende manieren graag met anderen.

O P W E G N A A R W A S S E N A A R

D E Z E E S C H I L D E R T

ZEE ONTMOETING MET LARA.

Lara, "Nog steeds helpt de Zee me bij mijn werk. De Zee bleef mij energie geven."

De vorige FB foto maakte ik januari 2017. Bijna twee jaar later zat ik in de volgens mij leukste strandtent van Scheveningen. Er komen daar vooral surfende jongeren. Van surfjeugd wordt ik blij en misschien is het ook wel dat bijna niemand me ziet. Ik ben inmiddels een oudere witte man en die valt niet zo op. Zoals vele jongeren kroop ik ook achter mijn beeldscherm en keek zo nu en dan om me heen. Het is inmiddels november 2019 en ik ben hier ook met het doel om met anderen over de Zee te praten. Een jonge vrouw loopt voor me langs met natte haren. Ik verzamel moed en vraag haar of het lekker was om te surfen. Tot mijn verassing ontstaat er een gesprek en blijkt ze wel mee te willen doen aan mijn Zeeproject.nl. Ik schrijf haar verhaal op en hieronder kun je dat dus lezen.

Over de waarden van de Zee voor het leven van Lara.

Ik was nog geen arts, ik liep stage in een ziekenhuis te Zanzibar.
Het was een wetenschappelijke stage van vijf maanden.

De eerste twee maanden was het nog regenseizoen, toen was er nog geen surf, ik had het nog niet ontdekt. op een gegeven moment, hoorde ik dat er ergens een surfschooltje in de buurt was. Er was er één op het hele eiland. Helemaal in het begin vond ik het alleen maar, lekker buiten zijn en bezig zijn. Het begon dus als gewoon leuk. Toch merkte ik al gauw dat ik het belangrijk vond om in de kracht van de natuur te zijn. Ik merkte dat ik daar energie van kreeg. Daarin heb ik de Zee ook helemaal ontdekt. Ik begon steeds vaker in de weekenden te surfen en steeds duidelijker werd het me dat het me goed deed. Steeds meer ging ik ontdekken dat het surfen tot gevolg had dat ik de ervaringen uit het ziekenhuis even vergat. Ik was alleen met 'ik' de Zee en de golven bezig. Nergens anders mee. Al het anderen is er dan echt even niet. Ik dacht er op dat moment niet over na. Het gaf mij ultieme ontspanning en vrijheid. Het was echt helend voor mij. Ik heb me daar wel eens afgevraagd of ik mijn werk in een grote stad had kunnen volhouden? Als er geen Zee was geweest, en denk het niet. Het in de Zee zijn was helend voor me.

Ik merkte ook dat ik daardoor mijn werk beter aan kon. Dat was namelijk emotioneel best wel zwaar. Het was een ziekenhuis waar veel te veel patiënten waren en veel te weinig doctoren. Wekelijks gingen er mensen dood vanwege die situatie. In het westen zou er voor hen wel goede zorg zijn geweest. Die ongelijkheid tussen de westerse medische wereld en de situatie waar ik inzat was voor mij erg pijnlijk en emotioneel zwaar.
Ik begon te ontdekken dat ik door het wekelijks surfen, ik op mijn werk de situatie veel beter aankon. De kracht van de Zee ging in mij zitten en nam ik mee naar mijn werk. Ik had zoveel nieuwe energie zodat ik mijn nieuwe werkweek weer aan kon. Het contrast bleef heel groot tussen al de ellende en de schoonheid van de Zee.

Na terugkomst in Nederland ben ik gaan kijken of ik ook in Nederland kon surfen. Dat kon natuurlijk. Het was wel heel anders dan in Afrika, maar ook hier is de Zee krachtig. Maar nog steeds was het hier ook heel fijn en belangrijk voor mij. Dus nu naast mijn werk als arts blijf ik de Zee opzoeken. Het contrast tussen surfen en werk is nu minder groot, maar nog steeds helpt de Zee me bij mijn werk. De Zee bleef mij energie geven. Inmiddels was ik als arts werkzaam en kreeg veel verantwoordelijkheden. Dat was opnieuw zwaar en ik vroeg me zelfs af of ik dat wel wilde, maar opnieuw gaf de Zee mij kracht om door te gaan. Vaak kwam ik in de Zee op mijn plank tot de beste inzichten. In is dan soms een grote overgang tussen het dobberen en wachten op een golf en het moment dat je met de golf meegaat. Tijdens het dobberen op Zee denk ik vaak anders over mijn werk of relaties dan als ik thuis op de bank zou zitten. Er is dan meer creativiteit zo lijkt het. De vrijheid om mij heen heeft invloed op mijn denken. In de Zee voel ik me nog vrijer. Van nature ben ik vrij in mijn denken maar op zee wordt dat groter. Voel ik me nog vrijer. Ik voel het belang van keuzes maken. Ik wil niet vast zitten en kunnen verhuizen als ik wil. In Zee ben ik thuis en mijn vrienden komen wel langs. Door de Zee ga ik een Zee van mogelijkheden zien. Dat ervaar ik als heel mooi en bijzonder. Lara wil nog heel veel plekken gaan ontdekken.

V A N A F D E P I E R
en ik natuurlijk ook even op de pier.

N O O R D E R S T R A N D S C H E V E N I N G E N
Het Noorderstrand is waarschijnlijk het drukste strand? In de zomer worden er tientallen sporten gedaan door honderden Haagenaars en van ver daarbuiten. Winters zijn het vooral de surfers die actief zijn in het water. De pier is een symbool van de mens die de Zee op wil.

S C H E V E N I N G E N H A V E N M O N D

Z U I D E R P I E R S C H E V E N I N G E N H A V E N
Eens sprak ik met een paar mannen, daarginds bij de groene vuurtoren. Zij vertelde me dat ze bijna geen vis meer vangen in vergelijking met vijf jaar geleden.

V L O E D L I J N V A N N E D E R L A N D
In het kader van het Zeeproject heb ik de hele vloedlijn van Nederland gefietst en op beeld vastgelegd. Op dit moment laat ik op een andere Facebook pagina https://www.facebook.com/liefdevoordezee/
het beeldverslag zien. Ik ben op dit moment ter hoogt van de Scheveningse haven. Er volgt dus nog veel meer beeld. Leuk als je ook de andere FB pagina wil volgen.

S C H E V E N I N G E N H A V E N M O N D I N G
De Drone kan rechtdoor. Op de fiets verlaat ik even de vloedlijn om bij de Noordpier, die weer op te pakken.

Z E E O N T M O E T I N G

Ontmoeting met Peter Verburg

Tijdens het fietsen en tijdens mijn rustmomenten raak ik vaak aan de praat met mede Zee-gangers. In het kader van de zeespiegelontmoetingen creëer ik met regelmaat een gemeenschappelijk luistermoment. Terwijl ik naast mijn fiets een stoeltje op het strand zet voor een dergelijk luistermoment, komt er een man voorbij die zich overduidelijk afvraagt wat ik aan het doen ben. Ik leg uit waar ik mee bezig ben en stel hem daarna de vraag of hij weleens luistert naar de Zee? Inmiddels weet ik dat hij Peter heet en hij vertelt dat hij ooit op zijn dagelijkse wandeling over het strand, de Zee hoorde vragen of hij ooit wel was begonnen met leven? We besluiten op een ander moment samen verder te luisteren naar de Zee.


Peter

Ben je ooit wel begonnen met leven?

Peter zegt dat hij natuurlijk is geboren, maar hij vraagt zich ook af of dat wel echt zo is? Als hij doordenkt is er misschien wel meer. Juist de Zee nodigt hem met deze vraag uit om verder te denken over een eventueel antwoord. Peter vindt bij de Zee de eeuwigheid. Zeker als het licht wat minder wordt en de zon ondergaat. Sommige foto’s die hij dan maakt, geven hem de bevestiging dat hij even de eeuwigheid heeft gezien.

Peter vraagt zich daarna ook af of zijn geboorte wel een begin was? Hij is geboren uit wat zijn ouders samen bracht en ook zij kwamen voort uit hun voorouders. Na hem volgen weer volgende generaties. Is dat ook niet een voorbeeld van de eeuwigheid? Is zijn ziel niet ook eeuwig en voelt die dan de verbinding met de Zee? Het zijn natuurlijk vragen waarmee Peter leeft en er van probeert te leren. Natuurlijk zit er een persoonlijk element is maar ik ben ook onderdeel van de mensheid. Sommige mensen zullen de vraag horen en anderen niet.

De eeuwigheid is iets wat me vaak bezighoudt. Als ik dood ga, blijft er dan wat van mij over? Niemand die dat weet en niemand die er iets over kan bewijzen tot nu toe. de vraag van de Zee roept bij mij ook nieuwe vragen op, vervolgt Peter. Als je ontkennend antwoord geeft en ik dus niet begonnen ben met leven, hoe kan ik dan eindigen? Stel dat je niet begonnen bent, dan wordt overlijden ook heel anders. wat is er na het overlijden? Kijken we dan niet heel anders tegen het leven aan? Wordt het leven dan een moment in de eeuwigheid?

Het gesprek met de Zee is er voor mij bijna dagelijks en stimuleert mij om er over te blijven nadenken. Ik blijf nieuwsgierig naar het vervolg van mijn denken daarover. Door het wandelen langs de Zee stap ik steeds meer door de makkelijke antwoorden heen en komt het 'niet weten' steeds meer boven. Het houdt mij enorm bezig, het contact met de eeuwigheid en daar zijn ook bijna geen woorden voor.

Peter en ik lopen na ons gesprek naar de vloedlijn. Ik zal daar foto's van hem maken en terwijl we om ons heen kijken zegt Peter opeens "Ja het is niet alleen het beeld van de Zee waardoor ik contact krijg met de eeuwigheid, maar het is ook het geluid van de golven die al eeuwen op het strand breken, ooit misschien begonnen zijn met golven en mogelijk voor eeuwig aanspoelen.

Z A N D M O T O R U I T K I J K P O S T

Z U I D E R S T R A N D

L U C H T B O V E N H E T Z U I D E R S T R A N D

Z E E N A A S T H E T Z U I D E R S T R A N D

Z U I D E R S T R A N D
Op 6 juni 2019 was ik op het strand. Het was 10 voor 10 en de zon ging onder. Dit is mogelijk een passende foto, nu het nieuwe jaar net begonnen is. Ze draagt haar hart mee en ik hoop dat dit een aanmoediging is, om in actie te komen. We zullen alles op alles moeten zetten om meer natuur te beschermen. Om meer wereld te beschermen. Om bewust te worden dat het ons hart goed zal doen als we zorgvuldig met elkaar omgaan. Voor mij is 2024 een actie jaar, net als de afgelopen drie jaar terwijl ik voor Extinction Rebellion fotografeerde. Laten we het gewoon doen. Niet minder van iets maar meer van het goede doen.

Z A N D M O T O R E N F I E T S M E T F O T O B A G A G E
In de afgelopen jaren heb ik, in etappes de vloedlijn van Nederland gevolgd. Onderweg maakte ik foto's van die vloedlijn en sprak met willekeurige mensen over het belang van de Zee en de Natuur. Het Zeeproject heeft als belangrijkste doel om ons bewuster te worden van juist de natuurelementen. Inmiddels heb ik de hele kust gefietst , van het Zwin, aan de grens met België, naar Nieuwe Statenzijl aan de grens met Duitsland. Dit jaar hoop ik om het project onder de aandacht te brengen,

K O F F I E O P & I N D E Z A N D M O T O R
Elke ochtend graaft Niels zijn koffiebar uit het zand. Stoeltjes en tafel. De koffie kopjes. Precies om 11 uur kan hij, de mee genomen koffie schenken. Om 11:15 zijn we klaar met drinken en verdwijnen alle spullen weer onder het zand en gaat Niels weer weg.

Z E E & M E N S & H O N D

Z A N D M O T O R

Z A N D M O T O R

Z E E N A B I J D E Z A N D M O T O R

Z A N D M O T O R
Ook daar wordt met zand gespeeld.

Z A N D M O T O R

Z A N D M O T O R N A B I J D E Z E E
Sinds gisteren ben ik weer begonnen aan het Zeeproject. Ik plaats weer foto's op de ZEE pagina. Deze foto maakte ik in februari 2018, op de rand van Nederland. Drie jaar geleden ging ik XR ondersteunen door foto's en film te maken voor XR. Inmiddels heb ik het stokje door gegeven aan tal van andere fotografen en ben ik blij om nu naar andere mogelijkheden te zoeken, om de natuur te ondersteunen.

T E R H E I D E #2

T E R H E I D E #1 L D 18

O E P S E E N K O L E N C E N T R A L E M E T M E N S

E E N T E R U G B L I K L D 17

H O E K V A N H O L L A N D L D 15
Naast de pier

N I E U W E W A T E R W E G # 5 L D 10

N I E U W E W A T E R W E G # 4 L D 9
Inmiddels aan de Hoek van Holland kant van de Nieuwe Waterweg

N I E U W E W A T E R W E G # 3 L D 8
Op deze Facebookpaginareis langs de rand van Nederland, laat ik foto's zien die ik onderweg maakte.

N I E U W E W A T E R W E G #2 L D 7

N I E U W E W A T E R W E G L D 7
Op de één of andere manier ben ik daar ver in Indonesië niet in de wieg gelegd voor Kerstmis, maar dan hier toch maar een paar kerstballen. Op deze Facebook reis langs de rand van Nederland, ga ik binnenkort de Nieuwe waterweg oversteken.

C O L A op de T W E E D E M A A S V L A K T E L D 6

T W E E D E M A A S V L A K T E #11 L D 5
Hoe het verder is gegaan weet ik niet.

T W E E D E M A A S V L A K T E #10 L D 4
Sommige mensen vliegen met een vliegende camera en anderen met een Kite. Ik zou niet willen ruilen, maar het ziet er goed uit

T W E E D E M A A S V L A K T E #9 L D 3

S T R A N D T W E E D E M A A S V L A K T E #8 L D 2

S T R A N D T W E E D E M A A S V L A K T E #6 en #7
Lock down 1

S T R A N D T W E E D E M A A S V L A K T E #5

S T R A N D T W E E D E M A A S V L A K T E #4 T E K O O P
Het Zee project is voor mij een belangrijk project en het is een flinke investering voor me. Deze foto en heleboel anderen zijn te koop. Hoe zou het zijn dit werk op max. 100 x 100 centimeter aan de muur te hangen?

S T R A N D T W E E D E M A A S V L A K T E #3

S T R A N D T W E E D E M A A S V L A K T E #2

S T R A N D T W E E D E M A A S V L A K T E #1

B U N K E R S bij O O S T V O O R N E
En dan liggen ze daar zomaar in Zee. Groen geverfd door de milieu beweging en witte sneeuw door de vogels.

Z E E H O N D E N bij O O S T V O O R N E

V O O R N S E S T R A N D - Z E E - L U C H T E N P A L E N
Maar dat zien jullie zelf ook wel

V O O R N E S S T R A N D - Z E E - L U C H T

B A D S T R A N D R O C K A N J E

H A V E N H O O F D - D I V E R S

H A R I N G V L I E T D A M #4 - #5 - #6

H A R I N G V L I E T D A M #3

H A R I N G V L I E T D A M #2

H A R I N G V L I E T D A M #1

K W A D E H O E K #5

K W A D E H O E K #4

K W A D E H O E K #3

K W A D E H O E K #2

K W A D E H O E K #1

N A B I J O U D D O R P #4

N A B I J O U D D O R P #3

C O 2
Ik kom de bocht om.
Onder mij het strand van Vuurtoren Westhoofd.
Voor mijn fiets zie ik dit landschap.
In de verte de Maasvlakte.
Daar is te zien waar de mensheid toe in staat is.
Enorme raffinaderijen die fossiele brandstoffen verwerken.
Olie, gas en kolen.
Die bedrijven zien geen rede om hun CO2 uitstoot te verminderen naar aanleiding in het alarmerende klimaatrapport van het IPCC.
Zij wachten af wat de politiek gaat doen.
Dankzij een ingewikkeld systeem van belangen en invloed, bepalen de bedrijven echter wat de politiek zal doen.
De VVD wacht af wat Europa gaat doen.
Ik fiets maar door, de C O 2 tegenmoet.
Met de moed der wanhoop.

N A B I J O U D D O R P #2

T E R H O O G T E V A N O U D D O R P #1

V U U R T O R E N W E S T H O O F D 1

N A T U R A L H I G H

Z U I D H O L L A N D ligt voor ons

S T R A N D C L U B Z E E

B R O U W E R S D A M U I T Z I C H T
Kijk ook eens op de website www.zeeproject.nl

K I B B E L I N G - V I S - O L A I J S - S O F T I J S - F R I T E S

B R O U W E R S D A M
Met in de rechter verte, daar waar weer strand is, begint de kust van Zuid Holland. De hele Noordzeekust van Zeeland heb ik dan laten zien.

H E T S T R A N D E N D E Z E E B I J R E N E S S E

D E Z E E B I J R E N E S S E

S T R A N D I N A A N B O U W

N I E U W H A A M S T E D E S T R A N D 2

N I E U W H A A M S T E D E S T R A N D

N I E U W - H A A M S T E D E

W E S T E N S C H O U W E N
Over drie jaar nogmaals de vloedlijn langs, maar dan met een dergelijke autootje en spandoeken voor een betere omgang met de Zee. O ja autootje op waterstof. Ondertussen wordt er hard gewerkt aan het strand. Niets natuur, maar mensen dingen.

W E S T E N S C H O U W E N
Hier wordt het strand gerepareerd. Er is een groot breedte verschil tussen het strand bij eb en vloed. Bij vloed een meter of tien en bij eb, tweehonderd meter.

O O S T E R S C H E L D E K E R I N G

N E E L T J E J A N S

M A R I N U S B O E Z E M O P N E E L T J E J A NS
zie de links hieronder

http://vanderleeuwstichting.nl/projecten/beeldende-kunst/kathedraal-marinus-boezem

https://landartflevoland.nl/kunstwerken/marinus-boezem-de-groene-kathedraal/

V L U C H T H A V E N N E E L T J E J A N S #2

V L U C H T H A V E N N E E L T J E J A N S

N A A K T S T R A N D N E E L T J E J A N S
15-10-2019 om 13.10 uur 51°62' NB 3°68' OL

R A D A R T O R E N L A N G E N E E L
Een terug blik - 15-10-2019 om 12.59 uur 51°62' NB 3°68' OL

R A D A R T O R E N L A N G E N E E L
23-08-2019 om 14.02 uur 51°36' NB 3°40' OL

O O S T E R S C H E L D E K E R I N G #5
23-08-2019 om 14.02 uur 51°36' NB 3°40' OL

O O S T E R S C H E L D E K E R I N G #4
23-08-2019 om 13.07 uur 51°36' NB 3°40' OL

O O S T E R S C H E L D E K E R I N G #3
23-08-2019 om 13.07 uur 51°36' NB 3°40' OL

O O S T E R S C H E L D E K E R I N G #2
23-08-2019 om 13.07 uur 51°36' NB 3°40' OL

O O S T E R S C H E L D E K E R I N G #1
23-08-2019 om 13.07 uur 51°36' NB 3°40' OL

De Oosterscheldekering is een waterkering in Nederland, onderdeel van de Deltawerken. Het is tevens een 9 kilometer lange wegverbinding tussen Schouwen-Duiveland en Noord-Beveland, deel van de N57

B A N J A A R D S T R A N D
Mensen die... op weg naar de Oosterscheldekering.
23 augustus 2019, 12:30 uur. 64 fietskilometers 51.59, 03.67 OL

B A N J A A R D S T R A N D
Mensen die... op weg naar de Oosterscheldekering.
23 augustus 2019, 12:18 uur. 65 fietskilometers 51.59, 03.65 OL